กุ้ง's profile☆─━‥…·S.E.7.E.N‥…·─━☆PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
September 24 สายนัมเบอร์วัน
ทำไมเดือนนี้คนมาสายเยอะๆกลับมาเช้า ฮือๆๆๆ ว่าที่สายอันดับ 1 อย่าบอกนะว่าเป็นเรา เค้าเรียกว่า ความชั่วไม่มี ความดีไม่ปรากฎ 555+ ช่วงนี้โหลดบิ๊กแบงสะบั้นหั่นแหลก...เว่นไม่มีไรออกมาเร้ยยยยย ให้ตายเถอะ ไม่รู้ไปไว้เคราแพะ ทำตัวโย่วๆอยู่กับเพื่อนผิวดำที่ไหน ท่านประธานชมนักชมหนา ภาษาอังกฤษเว่นพัฒนาไปไวมาก ป่านนี้เจอหน้าใครคง เฮ่ วอท ซับๆ แต่ชอบสำเนียงเวลาเว่นพูดภาษาอังกฤษ แต่ละคำชัดและเนียนมากๆ แต่ยังไม่เคยได้ยินเว่นพูดยาวๆสักกะทีเลย 555 นอกจอคงไฟแล่บ ดำน้ำบุ๋มๆ พูดทีฝรั่งเกาหัวแกร่กๆ 555+... อ่ะ ล้อ เล่งงง ติสเหลือเกิน ทำตัว นึกว่าตัวเองแบล็กอเมริกันรึยังไง เฮ้อ.... เอาเถอะหล่อเลือกได้ นึกไม่ออกเลยว่าเว่นจะเดบิ้วที่เมกาด้วยลุคไหน แต่ที่แน่ๆ ดำ ล่ำ -"- ทำอะไรก็นึกถึงจิตใจแฟนเพลงมั่งนะ ตกลงบิ๊กแบงจะมาไทยจริงๆใช่มั้ย .... โฮก 5 ตัวเป็นๆ ... >_<
September 16 คิดยังไงให้ได้เกียรตินิยม
อยากให้ข้อความทุกข้อความในสเปซวันนี้ สร้างประโยชน์ให้ใครก็ตามที่เผลอเข้ามา หรือว่าตั้งใจเข้ามาได้บ้าง
ไม่รู้ว่าทำไมถึงอยากเขียนเรื่องนี้ รู้แค่ว่าได้ไปรับรู้ความสำเร็จของหลายๆคน ทึ่งและชื่นชมว่าเค้าเก่งจัง...
แล้วก็ย้อนมองตัวเอง แล้วเราล่ะ มีสิ่งที่พอจะภูมิใจให้ตัวเองบ้างรึเปล่า แล้วก็พบว่าคนทุกคนล้วนมีข้อดีในตัวเองทั้งนั้น
อยู่ที่ว่าดีมาก ดีน้อย ตัวเองเห็น หรือคนอื่นมองเห็นรึเปล่า....
เราเรียนจบมหาวิทยาลัยรามคำแหง ปี...ม่ายบอก 555 จากคณะรัฐศาสตร์ เอกบริหารรัฐกิจ เกียรนิยมอันดับ 1 3ปีครึ่ง
สิงที่จะเขียนไม่ได้ต้องการมาโอ้อวดสรรพคุณของตัวเอง ไม่ได้บอกว่าเก่งที่สุด แต่อยากจะบอกว่าเราคิดยังไง
ตั้งแต่เด็กเราเป็นเรียนดีมาโดยตลอด ไม่สิ ตอนประถมนักเรียน 35 คนเราได้ที่ 26 เรียกว่าเรียนไม่เก่งถึงจะถูก แต่ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร
จนกระทั่งย้ายบ้านตอนป.5 ก็มาเรียนโรงเรียนวัด เรียนปกติเหมือนเดิม แต่ได้ที่ 5 จากนักเรียก 30 กว่าคน เฮ่ย เริ่มคิดแล้วว่าได้มาได้ยังไง
ดีใจมากๆ กลับไปอวดพ่ออวดแม่ ทุกคนก็ยินดี ชมว่า ลูกเก่ง ไอ้ความดีใจและภูมิใจของพ่อแม่นี่แหละ ทำให้เราตั้งใจเรียนจนได้ที่ 3 จนจบป.6
ตอนนี้มาคิดเราว่าโรงเรียนแรกคงจะมีแต่คนเก่งๆ ทำให้คนที่อยู่ท้ายๆยอมรับสภาพว่าเราคงเก่งได้แค่นี้แหละ พอมาอยู่ในที่ใหม่ถึงได้มองเห็น
ศักยภาพตัวเองและกล้าคิดว่าเราก็เก่งนี่หว่า
พอเข้าม.ต้น ที่ รสล ม.1/2 (ใช่ป่าววะ 555 ชักลางเลือน) ผลการเรียนอยู่ในลำดับเลขตัวเดียว ก่อนหน้าเลข 2 ตัวอ่ะ เราก็เรียนตามปกติ ตั้งใจบ้าง
ไม่ตั้งใจบ้าง แต่สิ่งที่คิดเวลาสอบคือต้องผ่าน อ่านหนังสือยังไงก็ได้ให้ทำข้อสอบได้มากที่สุด ถ้าใครรู้จักเรานะจะรู้ว่าเราไม่ใช่คนซีเรียสกับการเรียนเลย
หนังสือไม่ชอบอ่านเหมือนเด็กทั่วไป อ่านการ์ตูน วิ่งเล่น ทำตัวสนุกสนาน แต่เวลาเรียนหรือสอบก็จะตั้งใจขึ้นมานิดนึง
วิชาที่ชอบที่สุดคือภาษาอังกฤษ รู้สึกว่ามันแปลกใหม่ดี ชอบท่องศัพท์ มันก็ไม่ใช่ว่าจะจำได้หมดหรอก แต่เรารู้สึกมันท้าทายดี และเราก็ทำได้ดี
บางทีเราอาจจะชอบเพราะทำได้ก้ได้มั้ง คืออย่างอื่นมันไม่ได้เรื่องไง เอานี่ละวะ
มัธยมได้ที่เลขตัวเดียวมาโดยตลอด แล้วก็มีที่ 3 ที่ 2 ที่ 1 สลับกับเพื่อนอยู่อย่างนี้ จำไม่ได้ว่าเคยได้ที่ 1 ตอนม.อะไร แต่มันภูมิใจสุดๆแล้ว
จบม.6 ได้โควต้า ม.ธรรมศาสตร์ สอบติด จนอ.ตั้งใจว่าจะให้เราขึ้นไปพูดหน้าเสาธง ตอนนั้นกลัวมากๆ รู้สึกว่าไม่อยากติดแล้วอ่ะ ไม่ขอพูดได้มั้ย
แต่ก็ยังไม่ได้พูด เพราะรอผลสัมภาษณ์อยู่ ปรากฎว่าสัมภาษณ์ไม่ผ่าน 12 คน เอา 2 คน แล้ว 2 คนนั้นก็เป็น นร. ตจว ก็ไม่ได้เสียใจไรมาก
แค่เสียดายเกือบจะได้เป็นเด็กธรรมศาสตร์แล้วเชียว อ่อคณะที่ได้โควต้า สังคมสงเคราะห์ ที่ถ้าสอบติด นึกไม่ออกว่าตอนนี้เราจะเป็นยังไง 555
บุคคลิกมันไม่ด้ายยยยยยเลยนะ
ก็ถึงเวลาเอ็น...ระบบเก่า สอบครั้งเดียวพร้อมกันทั้งประเทศ ผ่านคือผ่าน ไม่ผ่านก็คือไม่ได้เรียนมหาลัยรัฐ แล้วเราก็ไม่ผ่าน สมดังใจ
เพราะตั้งใจอ่านหนังสือเฮือกสุดท้ายจริงๆ แล้วก็รู้สึกว่าได้แค่ไหนแค่นั้น สมองมันก็ทำตามที่คิดนะ คิดแค่ไหนก็ทำแค่นั้น...
แล้วเราก็เลือกพ่อขุนเป็นคำตอบสุดท้าย 555 แซวกันนักพ่อขุนกวักมือๆ เป็นไงล่ะ กวักจริงๆเลย แต่สิ่งที่สนุกก็เพราะมีเพื่อนในแก๊งเดียวกันเรียน
เยอะเลย มี 7 เรียนรามซะ 6 อีก 1 สอบติดจันทรเกษม สนุกสนานกันมากๆ แต่เราเรียนไม่เหมือนคนอื่นอยู่คนเดียว เพราะอยากเป็นนักการทูต
ก็เลยเลือกรัฐศาสตร์ วันที่สมัครแล้วต้องลงทะเบียน เจอพี่ๆแถวนั้นแหละชวนเข้าซุ้ม แนะนำกรอกใบต่างๆ แล้วเค้าก้อพูดว่าแพลนบี จบมาหางานยากนะ
ส่วนมาเล่นเส้น ซึ่งมันก็จริงเล่นเส้นไม่พอ แถมยังต้องมีความสามารถมากๆด้วย ก็เลยเลือกแพลนซี ที่เค้าพูดกันว่า จบง่าย!!!!!
แต่เราไม่ได้เลือกเพราะจบง่าย เลือกที่ว่าเรียนไหวรึเปล่า แพลนเอ ทฤษฎีการเมือง แพลนบี คสพ ระหว่างประเทศ แพลนซีบริหารรัฐกิจ
A ไม่ชอบ B ไม่รุ่ง C คำตอบสุดท้าย โอเคชัว ยังไงก็รอด ปีแรกลง 8 เล่ม วิชาความรู้พื้นฐาน ตั้งใจเข้าเรียนตั้งใจอ่านหนังสือมากๆ แต่ก็ไม่ได้ซีเรียส
รู้แต่ว่าตั้งใจ ดูบอร์ดได้ G 8 ตัวรวด เฮ่ยมันทำได้นี่หว่า ก็อ่านคู่มือนักศีกษาหัวข้อ เกียรตินิยม อ่านเงื่อนไขแล้วก็งงๆ ต้องได้ G เท่านี้จากเท่านี้
เราก็นั่งนับเลยอันดับ 1 จีกี่ตัว อันดับ 2 จีกี่ตัว เอาล่ะ อันดับ 2ก็หรูละ แต่ละปีๆที่อ่านหนังสือสอบเราตั้งใจให้ได้ G หรืออย่างน้อยก็ P คิดและทำ
อย่างนี้จนได้ G ครบที่จะได้อันดับ 2 แต่วิชาเรียนยังไม่หมด ก็เลยตั้งใจเอาน่ามาถึงขั้นนี้แล้วเก็บให้ถึงอันดับ 1 แล้วกัน ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร อย่างน้อยก็ได้ 2 แน่ๆ
แต่ปีหลังๆกดดันมาก เพราะถ้าสอบตกแม้แต่ตัวเดียว! ทุกอย่างจบ ก็ตั้งใจมากๆยอมรับเริ่มอ่านด้วยควาวมกดดัน ทุกครั้งที่อ่านจะคิดว่าตั้งใจอีกนิดน่ะ
แล้ววันสุดท้ายที่ประกาศผล เราได้ G 36 ตัว จากวิชาเรียน 44 ตัว (มั้ง แอบลืม) ไอ้ที่เหนื่อยๆมาทั้งหมด ฟิ้ววว หายเป็นปลิดทิ้ง
ตั้งแต่เรียนมาไม่เคยคิดเลยเก็บแค่ตัวนี้พอ ตัวนั้นไว้รอซ่อม ... แต่คนที่คิดก็ไม่ได้ผิดหรอกนะ มันก็เรื่องปกติ
ก็มีบางวิชายากอิ๋บอ๋าย เช่น LW 312 กฎหมายปกครอง คือเรียนแล้วจับจุดไม่ถูก ไม่รู้ว่าข้อสอบจะถามอะไร แถมอัตนัยข้อเขียนอีก
เราแก้ปัญหาด้วยการพยายามตั้งใจเรียน แต่ยอมรับว่ามันยาก บางเรื่องก็ไม่เข้าใจหรอก ซื้อชีทข้อสอบปีก่อนๆมาอ่าน แล้วก็เดาใจอ.เอาเอง
ว่าคำถามจะน่าจะถามแบบไหน แล้วก็ลองเขียนคำตอบโดยประมวลจากหนังสือและเลคเชอร์ ทำเหมือนรายงานย่อมๆแล้วเราก็ท่องอันนั้นแหละ
แต่ไอ้ที่เขียนไม่ได้สักแต่ลอกนะ คือประมวลความคิดแล้วเรียบเรียงคำตอบเอาเอง วันๆก็นั่งจำ แต่ก้อไม่ได้สักแต่จำ จำและเข้าใจไปด้วย
ทำ 5-6 ข้อได้ ดักไว้หมด ถ้าไม่ออกเกี่ยวกับ 6 ข้อนี้เลยก็ตกแหงๆ แต่ส่วนใหญ่มันจะโดนบ้าง ไม่เป๊ะ แต่ก็พอเอาคำตอบต่างๆที่เราจำไว้มาประมวลผล
ตอบในสิ่งที่ข้อสอบถาม จนผ่านมาได้อย่างหวุดหวิด คือสอบเสร็จแล้วยังคิดผ่าน ตก ผ่าน ตก ตก ตก ตก ผลสอบติดที่บอร์ดคณะนิติ ชีวิตนี้ไม่เคยมาเหยียบ
อย่างมากก็เดินผ่าน กวาดตาหาชื่อ สินีนุช อยู่ไหนๆ ใจร้อน มือที่กวาดหาชื่อสั่นระริกๆ รอบแรกไม่เจอชื่อตัวเอง เวรกำ เอาใหม่ๆ พรืดดด สินีนุช ชื่อกรูๆ
สินีนุช ........... P พระเจ้า!!!!!!!!!! ตัวหนังสือสีเทาจางๆ เพ่งแล้วเพ่งอีก ชื่อบนกับชื่อล่างมัน F ติดกันเป็นพรืด เลยต้องเล็งว่าไอ้พีคนเดียวนี่มัน
ตัวเองหรือใครวะ เมื่อแน่ใจแล้วก็ดีใจๆๆๆๆ พอคลายความกังวลก็มองไปทั่วๆบอร์ด พวกรหัสเด็กนิติ ได้ G กันเยอะมากๆ แต่เด็กรัฐศาสตร์จะ P กับ F
เพื่อนเราที่เรียนคณะเดียวกันสอบไม่ผ่านหลายครั้งมากๆ ทั้งอ่าน ทั้งติวหน้าราม กว่าจะผ่าน
อย่าตั้งเป้าหมายตามความเป็นจริง แต่จงตั้งเป้าหมายที่คิดว่าเป็นไปได้....
ตั้งเป้าตามความจริงก็เช่น P ก็พอ น่าจะทำได้ ถ้าไม่ได้ก็ตก ค่อยซ่อมเอา... นี่คือคิดตามเป็นจริงที่เราคงทำได้
คุณคิดว่าคนแบบนี้จะได้อะไร ก็ได้แค่ P กับ F จริงป่ะ เพราะเค้าคิดว่าทำได้แค่นี้แหละ ก็จะลงมือเท่าแค่นี้แหละ
แต่ความเป็นจริงนะ ไม่มีใครทำเกินกว่าเป้าหมายได้หรอก ถ้ามีก็น้อยมากๆ
ถ้าคิดใหม่ ตั้งตามที่คิดว่าเป็นไปได้ ทำสุดๆให้ได้ G ไม่งั้นก็ P ทั้งๆที่ตัวเองก็รู้แหละ จีมันยากเกินไป
แต่ตั้งเป้าไว้แล้วนี่ สมองมันก็จะทำตามนั้นแหละ คือทำสุดๆให้ได้ G แต่มันอาจจะยากสำหรับเราจนได้แค่ P
เห็นมั้ยเรามีตัวเลือกเพิ่มขึ้น ไม่ G P ก็ F อย่างน้อยคุณก็พยายามเต็มที่ ไม่ได้ตามเป้าหมาย ก็ไม่มีใครว่าอะไรนี่
อย่างน้อยก็ได้พีละวะ มีปัญหาไรมะ คนที่คิดโธ่ ตั้งไปได้ G ตั้งแล้วก็ทำไม่ได้ คนพวกนี้แหละ ที่ทั้งชีวิตนี้มันก็ไม่มีทางได้ G
คือ P ก็หรู คุยทับคนโน้นคนนี้ได้ละ
ถ้าคิดว่าเราทำได้ แล้วตั้งใจสุดๆ เชื่อเถอะว่าทำได้ หรืออย่างน้อยก็แค่ยังทำไม่ได้
กับคนที่คิดโอ๊ยไม่ได้หรอก อย่างโง้นอย่างงี้ ก็มีแต่คำว่าทำไม่ได้ กับ ทำไม่ได้
ถามตัวเองวันนี้คุณลงมือทำอย่างที่ตั้งใจรึยัง แค่นั้นแหละ....
ขอบคุณถ้าได้อ่านจนจบ... เราจะได้ไม่เสียเวลาพิมพ์ไปตั้งยืดยาว สู้ๆ
September 10 ป้อนข้อมูลความคิด
ลองอ่านดูนะ...ว่าคุณเคยเป็นแบบนี้รึเปล่า?
"ไม่ว่าคุณจะป้อนอะไรเข้าไปในความคิดของคุณก็ตาม มันจะเชื่อฟังคุณและทำตามคำสั่งคุณทุกอย่าง
ถ้าคุณป้อนข้อมูลเข้าไปว่า คุณประสบความสำเร็จ คุณก็จะประสบความสำเร็จ เพราะคุณรู้ว่าคุณต้องทำ
ในสิ่งที่คุณคิดให้ได้ ความคิดของคุณก็จะบอกคุณว่าต้องประสบความสำเร็จให้ได้
แต่ถ้าคุณป้อนข้อมูลลงไปในความคิดของคุณว่า คุณจะไม่ประสบความสำเร็จในชีวิต เพราะคุณไม่มี
ความสามารถ ไม่เก่ง หรือฉลาดพอ ข้อมูลเหล่านั้นก็จะถูกบันทึกไว้ในความคิดของคุณ และมันจะคอย
ย้ำเตือนคุณตลอดเวลาว่า คุณจะไม่มีทางทำอะไรสำเร็จได้เลย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรคุณก็จะล้มเหลว
...ที่เป็นแบบนั้น ก็เพราะตัวคุณนั่นแหละที่ป้อนข้อมูลเข้าไป เลิกป้อนข้อมูลในเชิงลบซะ เพราะนั่นจะทำให้
คุณลำบากและไม่มีความสุข"
ถามจริงอ่านข้างบนป่ะเนี่ย 555 ถ้าข้ามมาบรรทัดนี้เลย ก็ขอให้กลับไปอ่านใหม่เหอะนะ
นี่เป็นประโยคในหนังสือที่เพิ่งซื้อมาวันนี้เอง...อย่าคิดว่ามันกินอาหารผิดสำแดง หรือว่ากินยาไม่เขย่าขวดหรืออย่างไร
เขียนอะไรเนี่ย กรูอ่านแล้วไม่รู้เรื่อง ...
สติสตังปกติดีทุกอย่างค่ะ แต่ว่าเค้าแค่ปั๊ด ตะ นา แว้ววว ชีวิตมีสาระบ้าง มันถึงจะได้รสชาติ
เว่น รีบๆออกอัลบั้มที่เมกาเหอะ เงียบนาน เดี๋ยวเราหลุดโลกจะยุ่งนะ ขนาดโหลดบิ๊กแบงทุกกกกกกกกกวัน จริงๆนะ
ยังมีเวลาไปหาสาระได้ ฮ่าๆ
ประโยคข้างบน อ่านแล้วมันจี๊ดดดดดดดดด เหมือนคนเขียนหลอกด่า เพราะเมื่อก่อนเคยคิดแบบนี้ บ่อยด้วย
คิดว่าไม่เอาดีกว่าอ่ะ ทำไม่ได้หรอก มันจะดีจริงเร้อ มันยากไปป่าว ทำไม่ได้มั้ง อย่าเลย อยู่แบบนี้ก็สบายดี
เมื่อเรารู้สึกว่าสบายกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งอยู่นะ เราจะไม่กล้าก้าวหรือลองเปลี่ยนแปลงไปทำอย่างอื่นหรอก
ทุกวันนี้ ก็ยังกล้าๆกลัวๆอยู่ แต่พอได้เริ่มก้าวไปสักก้าวนะ เชื่อเถอะ ว่ามันก็จะมีก้าวต่อๆไป
ต่อให้ใครที่หวังดีหรือไม่หวังดีก็แล้วแต่ มาบอกว่า เปลี่ยนเหอะ แต่ถ้าความคิดมันสั่งว่า อย่าเลย เปลี่ยนไปแล้วถ้าแย่
ใครที่เดือดร้อน ก็เราสิ แย่เนอะคนแบบนี้ แต่ไม่ใช่เราคนเดียวหรอกที่เป็น ทุกคนก็เคยเป็น แต่คนที่เค้าไม่เป็นแล้ว
แสดงว่าเค้าเปลี่ยนวิธีป้อนความคิดใหม่....
ตอนนี้ เราคิดได้แล้วนะ (ปรบมือให้หน่อยๆ) 555 เราเริ่มป้อนความคิดที่ว่าทำได้ ประสบความสำเร็จได้ แล้วสมองก็สั่ง
ให้ลงมือทำ อยากขอบคุณคนที่มาจุดพลังที่มันซ่อนอยู่โคตรลึกนี้ให้มันเริ่มครุออกมาแล้ว ขอบคุณคนที่เคยคิดจะจุดเมื่อก่อนด้วย
วันนี้มองย้อนไป แล้วก็ยังจำคำพวกนั้นได้ แล้วคุณล่ะ คิดแบบไหนอยู่ ลองก้าวเถอะ อย่างมากก็แค่สะดุดล้ม ไม่ถึงตายหรอก
วันนี้ได้คุยกับเพื่อนร่วมงานคนนึง เค้าป้อนข้อมูลในความคิดว่าเค้าไม่สามารถทำได้หรอก... น่าเอาเล่มนี้ไปให้เค้าอ่านดู
ใครก็ตามที่อยากจะก้าวไปด้วยกันกับเรา เราก็ยินดี ขอบคุณพี่แอ๋มที่พร้อมจะก้าวไปด้วยกัน สำเร็จด้วยกันเนอะ ^^
คิดถึงน้องชายคนนึง ที่กำลังทำในสิ่งที่ไฝ่ฝัน ... จากคำพูดเพ้อฝันสมัยเด็กๆ ที่ว่า ความฝันสูงสุดคือเป็นที่ยอมรับทั้งเอเชียและอเมริกา
แต่สิ่งที่เค้าเชื่อ มันทำให้เค้าก้าวไปถึงฝันนั้นได้ อีกไม่นานหรอก มันกำลังจะเป็นจริง ... แล้วจะไม่ให้รักได้ไง (จะอ้วกแตกกันแล้วใช่มั้ย 555)
วันพักผ่อนในเมกา กระดกแก้วแล้วครับพี่น้อง 5555
 September 07 Se7en & BigBang officially promotion in Thailand
ได้เวลาทวงความนิยมกลับคืนมาแล้ว...YG สู้ๆ หลังจากรออยู่นาน เมื่อไหร่จะมีคนตาถึงเอาอัลบั้ม 3 ของเว่นเข้ามาสักที หลังจากเฮียฮ้อถอดใจไม่ต่อสัญญา
ก็ได้อากู๋ นี่แหละ แถมพ่วงบิ๊กแบงมากด้วย โอ๊ยยย ดีใจๆๆๆๆ ถ้ายอดขายมาแรง โอกาสที่จะที่บิ๊กแบงจะมาโปรโมทที่ไทยก็สูงมากๆ ปี 2008 เราว่ามีสิทธื
ยิ่งอ่านสัมภาษณ์ที่จียงบอกว่า พ.ย. จะเดบิ้วญี่ปุ่นล่ะ จากนั้นก็อาจจะมาโปรโมทที่ไทยแลนด์ แต่อันหลังนี้ยังไม่ชัวร์ เอาเถอะ ชัวร์ไม่ชัวร์ มันก็ต้องมากันสักวัน
แล้วเชื่อเหอะ เว่นฮยอง ต้องแนะนำสถานที่เที่ยวเด็ดๆให้น้องแน่ๆ กร้ากกกกก ที่เดิมที่เดียว อมตะนิรันดร์กาล 555+
แล้ววันนี้วันที่ 7 ซี้ดจะโปรโมทเพลง Wajo Part 2 อดฟังเคอะ กลับบ้านไม่ทัน หลังจากอิจฉา SJ DBSG SS501 มานาน เค้ามีค่ายโปรโมทกันโครมๆ
วันนี้บรีสได้เล็งเห็นคุณค่า เอ้ยยยย แกรมมี่ได้เล็งเห็นคุณค่า ฟันธงๆ กระแสคัมแบคพาร์ท 2 มันต้องดังอีก แล้ววันที่ 11 ก็จะเปิด dirty cash บิ๊กแบง
กรี้ดดดดกว่า แอบลุ้นน้องๆ ขอให้ดังๆ แต่บ้านติดแต่ฟรีทีวี เฮ้อ อดดูเค้าโปรโมทอีก
เออ วันนี้เจอพ่อถั่วพูด้วยแหละ.... 5555 พ่อเคนไง หน้าปากซอยออฟฟิศ กำลังมาซื้อหนังสือพิมพ์ เจอบ่อย อารมณ์เจอลุงข้างบ้าน
อยากเจอถั่วพู..........คริคริ
|
|
|
