เดือนนี้เป็นเดือนแห่งความรัก คนแต่งงานกันเพียบ รวมทั้งเพื่อนเราด้วย

 

  เพื่อนที่ไม่ได้ยินชื่อมาเกือบ 10 ปี เรียนมาด้วยกันตั้งแต่สมัย ม.ต้น พอ ม.ปลายก็เรียนที่เดียวกันอีก แต่คนละห้อง

 

  เดียร์ เพื่อนร่วมชั้นตัวเล็กๆน่ารัก เสียงแง้วๆหน่อย เราเรียน ม1-ม3 ห้องเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้สนิทกันมาก จริงๆแล้วสมัย ม.ต้น เป็นอะไรที่รู้จักกันหมด แต่ยังไม่สนิท

 

  ไม่ถึงกับมีแก๊งค์ พอนึกถึงทีไรก็แถบจะจำอะไรไม่ได้ อย่างว่าแหละ เวลามันผ่านมาเนิ่นนาน อย่าไปนับมันดีกว่า 555+

 

  จน ม.ปลายเราก็เจอกับเดียร์อีก แต่เดียร์เรียนสายวิทย์ห้อง 1 เราเรียนสายศิลป์คำนวณห้อง 2 ช่วงนี้เราไม่ค่อยมีความทรงจำต่อกันเท่าไหร่นัก

 

  งานแต่งงานของเดียร์จัดขึ้นที่ รร. รัตนโกสินทร์สมโภชลาดกระบัง เป็นโรงเรียนเดียวที่เราอยู่มาตั้งแต่ผูกคอซองยันสมัยเสื้อยัดในกระโปรง

 

  วันนี้พวกเราได้กลับมายืน ณ ที่ที่คุ้นเคยอีกครั้ง ลุงภารโรงก็หน้าเดิม ตึกก็ยังอยู่เหมือนเดิม สิ่งแวดล้อมที่แปลกตามากขึ้น สนามบาสที่เต็มไปด้วยความทรงจำ

 

  ได้เปลี่ยนเป็นเก้าอี้ม้าหินอ่อน โรงอาหารที่ว่างเปล่า เพราะย้ายไปอยู่ตึกหน้า อาณาเขตของ รร แผ่ขยายมากขึ้น สนามคอนกรีตที่ใช้เข้าแถวก็มีโดมอย่างดีกันแดด

 

  สมัยเราแม่งยืนตากแดดกันหัวแดง จนเป็นสโลแกนว่า อยู่ รสล จะดำลง (จริงๆเพลงมันร้องว่า อยู่ รสล จะดำรง)

 

  จริงๆมางานแต่งงานแต่อารมณ์เหมือนงานนัดพบศิษย์เก่ามากๆ แต่ก็นะ เพื่อนดันมาไม่มากอย่างที่คิด เจออาจารย์ด้วย อ.ไม่เปลี่ยนเลยสักนิด คงมีแต่วัยวุฒิที่มากขึ้น

 

  เฮ้ออ....วันนี้สบายใจจัง รู้สึกดี ~~~

 

  ไอ้แดง แซ่อึ้ง... ก็มาด้วย แบบว่าประหลาดใจสุดๆ ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะได้เจอกันอีก เออต้องเรียกเสี่ยแดงแร้วดิ ท่ามันให้มากๆ แดงเป็นคนเรียนเก่ง ชอบคิดไม่เหมือนคนอื่น

 

  ถกเถียงกับอาจารย์เป็นประจำ มันถามเราว่า "กุ้งเมื่อไหร่จะแต่งงานล่ะ" โอ้ววว แดงไม่รู้อะไรซะแร้ว 555 พอบอก "โอ๊ย แฟนยังไม่มีเล้ย" แดงทำหน้าประหลาดใจ แบบว่าไม่

 

  เชื่อจริงๆ ว่ายังไม่มี เออ ไม่มีจริงๆเว้ยยยยย มันสวนกลับ "ยังมีผู้หญิงแบบนี้เหลืออยู่อีกเหรอ" แต่น้ำเสียงมันจริงใจมากๆ เลยไม่ถือสา 555 "แต่หน้ากุ้งดูเป็นคนมีความสุขมาก

 

  เลยนะ แสดงว่าไม่ต้องมีแฟนก้อมีความสุขได้" ฟังแร้วไม่รู้ว่าจะดีใจมั้ยกับคำชมของเพื่อน 

 

  สมบูรณ์... เพื่อนผู้ชายตัวผอมสูง รูปร่างนี่ไม่ได้เข้ากับชื่อเล้ย เราจำได้แค่ว่าสมบูรณ์เป็นคนวาดรูปเก่งมากๆ และพอจบ ม. 3 ก็ไปเรียนต่อที่ช่างศิลป์ พอเจอหน้าโหยจำได้ว่ะ

 

  ไม่เปลี่ยนเลย แต่ถ้าให้เจอข้างนอก ก็อาจจะจำไม่ได้

 

  จารุวรรณ... คนนี้สิตรูงงมากๆ คือว่าจำหน้าได้นะว่าเรียนห้องเดียวกัน แต่แทบจำอะไรเกี่ยวกับจารุวรรณไม่ได้เลย คุยกันตั้งนานแต่ฉันจำชื่อนายไม่ได้ว่ะ

 

  เดี๋ยวเพื่อนจะเสียใจก็คุยๆไปทั้งๆที่นึกชื่อไม่ออก จนไม่ไหวแร้วหันมาถามแจง ชื่ออะไรวะ จนต้องร้องอ้ออออออออออ...

 

  ส่วนแจง นา ตูน ไอ้เผือก นก นี่แบบเจอกันบ่อย ติดต่อกันมาตลอด ก็ยังเหมือนเดิมเลยนะพวกแก ไม่รู้จะเขียนอะไร เอาเป็นว่ามันอยู่ในความทรงจำที่ดีๆก้อแล้วกัน

 

  จริงๆอยากเล่าอีกเยอะเลยอ่ะ อ้อ...วันนี้ตูนฟู คว้าดอกไม้ที่เจ้าสาวโยนได้ ไม่สิ มันกระชากมาจากมือไอ้นกตะหาก 555 ไว้จะรอไปงานแต่งแกนะเพื่อน

 

  แต่ระหว่างนี้แกไปหาแฟนพลางๆก่อนดีกว่า เอิ้กๆ ฉันรอได้ว่ะ เพราะของฉันก้อไม่รู้มันจะโผล่มาเมื่อไหร่ แบบถ้ามาปุ๊บ ฉันไม่ปล่อยนายแน่ งี้เลยมะ ฮ่าๆ

 

  เฮ้อออออออ.... มีความสุขจัง  จะดูสิงานแต่งงานคนต่อไป จะเป็นใคร ...???!!! แต่มั่นใจไม่ใช่ตรูแน่ๆ - -"

 

 

 

 

  

    ::::: My Valentine day...it's always be as an ordinary day